5 grudnia 2006 roku 999 będzie obchodzić swoje 30 lecie. Chociaż ich nagrania nie są puszczane w komercyjnych stacjach radiowych, nie ukazują się artykuły o nich w poczytnych pismach, nie mają kontraktu z dużym koncernem płytowym to nadal istnieją i bynajmniej granie punk rocka im się nie znudziło. 999 należy do nielicznego grona zespołów, których płyty studyjne prezentują w miarę równy poziom (może za wyjątkiem 13th Floor Madness). Wciąż podążają konsekwentnie drogą, którą obrali ponad 25 lat temu. W ich utworach nadal jest sporo energii, melodii i zadziorności a to co ich z pewnością odróżnia od innych zespołów to charakterystyczny wokal Nicka Cash'a (jak ktoś to kiedyś zgrabnie ujął przypominający nieco pojękiwania kota).
999 powstał pod koniec 1976 roku gdy Nick Cash (wokalista i gitarzysta) posta- nowił odejść z pub rockowej formacji Kilburn & The High Roads (dowodzonej przez Ian'a Dury) i wraz z kolegą ze szkolnej ławki Guy Days'em (wokal i gitara prowadząca) postanowił założyć nowy zespół. Wkrótce dołączyli do nich Jon Watson (bass) i Pablo Labritain (perkusja). Pierwotnie znani byli jako The Dials, potem jako The Fanatics i 48 Hours. Kiedy The Clash nagrali utwór "48 Hours" Nick i spółka zdecydowali się zmienić nazwę na 999.
Pierwszy koncert 999 zagrali w Northampton Cricket Club w styczniu 1977 roku.
Dzięki kontraktowi z agencją Albion 999 mogli sporo koncertować w takich klubach
jak: The Roxy, Red Cow, Music Machine, Hope & Anchor czy The Nashville wraz z
The Saints, Boomtown Rats, The Lurkers i Penetration. Za sprawą niezwykle energe-
tycznych koncertów grono fanów 999 rosło w siłę. Załoga z Southall pojawiała się
prawie na wszystkich ich koncertach.
20 sierpnia 1977 roku ukazał się ich debiutancki singiel "I'm Alive/Quite Disappointing" wydany własnym sumptem. Koncerty poza Londynem u boku The Runaways i The Adverts oraz rosnąca popularność zaowocowały kontraktem z United Artists (dla tego koncernu nagrywali już The Stranglers i The Buzzcocks). Kolejne single "Nasty Nasty"/ "No Pity" oraz "Emergency"/"My Street Stinks" mimo iż nie zawojowały list przebo- jów to należą bezsprzecznie do klasyki punk rocka. To samo można również powiedzieć o ich debiutanckim albumie 999 wydanym w 1978 roku. 999 grali koncerty w pełnych klubach w Wlk. Brytanii i Europie.
Rok 1978 oprócz debiutanckiej płyty przyniósł następne single, pierwszym z nich był: "Feelin Alright With The Crew" c/w "Titanic (My Over) Reaction" i "You cant buy me", który potwierdzał, że 999 nie chcą być gwiazdą jednego sezonu. Już w listopadzie 1978 roku ukazal się ich drugi album "Separates", który poprzedził singiel z utworami "Homicide"/"Soldier". Mimo iż ten singiel został zbojkotowany przez komercyjne stacje radiowe to uplasował się na 40 pozycji angielskiej listy UK Top co stanowiło przepustkę do programu "Tops Of The Pops". Techniczni BBC postanowili zaprotestować przeciwko występowi 999 ale nie zdołali zatrzymać ich i widzowie mogli zobaczyć i usłyszeć na żywo grupę w programie "The Old Grey Whistle Test". W tamtym czasie Ed Case zastępował na perkusji Pablo Labritain'a, który ucierpiał w wypadku drogowym w Szwecji. Chociaż 999 nie byli ulubieńcami BBC to John Peel zaprosił ich na sesję nagraniową 1 listopada 1978 roku podczas której zrealizo- wano takie utwory jak: "Subterfuge","Homicide","Soldier" i "Let's Face It". Na początku 1979 roku 999 wyruszyli na swoje pierwsze amerykańskie tournee, co było osiągnięciem samym w sobie zwłaszcza, że zespół nie miał wtedy żadnego kontraktu płytowego w Ameryce. Przyjęcie na koncertach mieli znakomite. Płyty z importu sprzedawały się bardzo dobrze. Dlatego tego też wkrótce 999 przyjechali ponownie do ojczyzny hamburgerów i coca coli zahaczając przy okazji o Kanadę. W U.S.A. ukazała się płyta "High Energy Plan", która jest zbiorem wybranych utworów z pierwszej i drugiej płyty.
Pomimo wytężonej kampanii promocyjnej drugiej płyty, niezliczonej ilości koncertów
album "Separates", choć nie ustępował debiutowi to nie uplasował się na szczytach list
przebojów i drogi wytwórni płytowej i zespołu rozeszły się.
W 1980 roku 999 podpisali kontrakt z Polydor dla której nagrali bardzo udany longplay
"The Biggest Prise in Sport". Z kolei w Stanach Zjednoczonych ukazał się mini album
"The Biggest Tour in Sport" na którym pojawiły się wybrane utwory w wersjach koncerto-
wych.
Od czasu gdy 999 opuścili United Artists i Polydor nagrali ponad 10 płyt w tym m.in. następujące albumy studyjne: "Concrete", "13th Floor Madness", "Face To Face", "You Us It", "Take Over".
W 1996 roku basista Jon Watson został zastąpiony przez Danny Palmer'a . Od 1991 roku stałym basistą w 999 jest Arthuro Bassick z The Lurkers. Dotychczas 999 zagrali ponad 16 tras w U.S.A. , 102 koncerty w Londynie, 37 tras po Wlk. Brytanii i 24 trasy po Europie.